16. həyatın ən böyük ironiyası bilirsiz nədi?
məsələn sən hər hansısa məqsədə(arzuya) doğru gedib uğur qazanmaq istəyirsən. sənin qalib gəlməyçün bir yolun var, bütün məqamları nəzərə alıb məqsədə çatmaq. yox əgər hardasa səhv etsən məğlub olacaqsan. amma sən onsuz da əvvəldən məğlub olmusan. çünki sən bu məqamlar üstündə fikirləşib əziyyət çəkəndə həyat sənə kənardan baxıb acı-acı gülürdü.
sonra məqsədə çatanda sən maksimum bundan zövq almağa çalışırsan. elə bilirsən hər şey zordu. halbuki bunun üçün nə əziyyətlərdən keçdiyini təkcə sən bilirsən. özün özünə bir az ayılandan sora içdən deyəcəysən "mən buna görə özümü cırıb əziyyət çəkmişdim? amma eybi yox, day sevinim də".
heyf ki çatılan arzular çəkilən əziyyətlərin yanında həmişə kiçik qalır. və heyf ki sən heç vaxt istədiyin kimi qalib olmursan. həyatla ən yaxşı halda "heç-heçə" etmək mümkündü. o da əgər hər şey yolunda gedirsə. həyatın ironiyası hər şeyin əldə olunacaq kimi görünüb heç nəyin əslində elə olmamasıdı.